Kujawsko-Dobrzyński Park Etnograficzny w Kłóbce

 ze strony skansenu

Ze względu na swoje położenie wśród pagórków, lasów i jezior Kłóbka nazywana jest „Perłą Kujaw”. W tym urokliwym krajobrazie ulokowany jest park etnograficzny z kilkunastoma obiektami architektury wiejskiej, z których najstarsze pochodzą z XVIII wieku.

Oprócz trzech zagród, na które składają się chałupy, stodoły, chlewiki, obórki, stajnie i spichlerze na terenie skansenowskiej wsi odtworzone zostały stare zakłady rzemieślnicze — kuźnia, olejarnia i garncarnia oraz wiatrak „koźlak”. W centrum skansenowskiej wsi znajduje się stara karczma, budynek szkoły, remiza strażacka i kościół.

Uzupełnieniem krajobrazu są różnego rodzaju ogrodzenia, studnie z żurawiem, ule i piwniczki-ziemianki, a także nieodłącznie związane z pejzażem wsi kapliczki przydrożne. Niepowtarzalny klimat tworzą ogródki przydomowe, z tradycyjnymi odmianami kwiatów i ziół  oraz poletka uprawne i sady, wśród których bytują zwierzęta domowe i hodowlane.

Na terenie skansenu, nad spiętrzeniem rzeki Lubieńki wznosi się dwór z poł. XIX w., w którym mieszkała Maria z Wodzińskich Orpiszewska — jedyna oficjalna narzeczona Fryderyka Chopina. We wnętrzach dworu wiernie odtworzono klimat dawnej siedziby ziemiańskiej oraz zaprezentowano życie i twórczość malarską Marii z Wodzińskich.

Dodatkową atrakcją skansenu są organizowane co roku: w ostatnią niedzielę czerwca, pierwszą niedzielę sierpnia i drugą niedzielę września festyny folklorystyczne z cyklu „Z życia dawnej wsi”. Ożywają wtedy tradycyjne warsztaty, zapomniane już zajęcia i zwyczaje. W rytm muzyki ludowej odtwarzane są tańce regionalne. Główna atrakcja festynów to widowiska tematyczne obrazujące dawne zwyczaje i obrzędy

TĘŻNIE W Ciechocinku / Saline graduation towers in Ciechocinek

 

Senna mieścina, pensjonariusze sunący po ulicach i deptakach, ludzki przekrój przez chyba wszystkie warstwy (kiedyś klasowe, dzisiaj finansowe). Wszystko jakby na zwolnionych obrotach. Innymi słowy - Ciechocinek.

Więcej zdjęć: https://photos.app.goo.gl/DmroFpBwxGgyZxzh1

Jednak to tężnie, a nie sama mieścina są  tu najciekawsze (choć niektóre drewniane budynki po wyglądzie można by osadzić XIX czy nawet XVIII wieku, ale to może rozstrzygnąć jedynie Ziellona* 

Trzy konstrukcje ustawione w kształcie podkowy, o łącznej długości prawie dwóch kilometrów i wysokości przekraczającej piętnaście metrów. Powstałe w latach dwudziestych XIX wieku (pierwsze dwie, bo trzecia w 1859 roku). Co to jest właściwie tężnia? Ano ustrojstwo do zwiększania stężenia soli w wodzie. Solanka pompowana ze źródła o wdzięcznej nazwie Fontanna Grzybek, przepuszczona przez tężnie z pierwotnych kilku procent soli może się szczycić na końcu ponad trzydziestoma procentami. są wprawdzie tacy którzy twierdzą, że chodzi o specyficzny mikroklimat bogaty w jod, ale nie wiem..... ;)

Działanie tężni jest stosunkowo proste. Pompowana solanka systemem drewnianych korytek jest rozprowadzana na witki z tarniny umieszczone w świerkowej konstrukcji podtrzymywanej przez siedem tysięcy dębowych pali wbitych w ziemię. Następnie słońce i wiatr robią swoje dzięki czemu stężenie soli się zwiększa, a obłoki parującej wody tworzą specyficzny inhaSummerr wokół. 

Fajne miejsce. Na jeden, dwa dni. No chyba, że w odpowiednim towarzystwie, ale wtedy tężnie nie są  specjalnie potrzebne. Klimat miejsca niedostępny dla śpieszących się, zaliczających wszystko po drodze. Tutaj trzeba wrzucić na luz i ze dwa dni posiedzieć spokojnie.

* Dziękuję za zaufanie i wiarę w Moją wiedzę, ale... ha:) jak wspomniałam w artykule o konstrukcjach drewnianych, architektura drewniana wymyka się sztywnym zasadom nauki. Przyjmijmy, że budynki są  z przełomu XVIII/XIX wieku:) Ziellona

O autorze:
Wojciech to człowiek z pewnością nietuzinkowy- obce mu są  hotele, SPA i inne. On bierze aparat i zapycha w góry. Dobrze że córki dbają o tatusia, bo o kartach do aparatu i zapasowych bateriach pamięta, ale z chlebem czy latarką, to może mieć już problem:) Najważniejszy jest aparat i przeżycia. Czyli- właściwy człowiek we właściwym miejscu:)

W sieci:

• http://ciechocinek.tucoo.pl/
• Rozmieszczenie tężni

Trochę zabawy - Ułóż puzzle 

• http://www.ipuzzle.pl/teznie_w_Ciechocinku
• http://www.ipuzzle.pl/teznie_Winter_Ciechocinek

Warto zobaczyć:

• Drewniany budynek Pijalni Wód Mineralnych (1880) 
• Dworek Prezydencki
• Uzdrowisko
• Ruiny zamku biskupiego w Raciążku

Wietrzychowice - grobowce neolityczne

  https://www.geocaching.com/geocache/GC4K5CW_grobowce-neolityczne

We wsi Wietrzychowice, położonej niedaleko Izbicy Kujawskiej, znajduje się rezerwat archeologiczny: cmentarzysko szkieletowe. Zostało ono wzniesione przez plemiona pasterzy  i rolników, zamieszkujących tamtejsze tereny pięć i pół tysiąca lat temu. Ze względu na wielkość znajdujące się tam grobowce nazywane są "piramidami polskimi". Ludność kultury pucharów lejkowatych budowała grobowce z potężnych głazów.  

Megality występowały przede wszystkim na Kujawach (również na Pomorzu), stąd też ich nazwa. Głazy tworzyły obstawę, mającą chronić mogiły przed rozmyciem, a zarazem ograniczyć obszar poświęcony czci zmarłego i czynnościom kultowym. Nad mogiłami usypywano potężne wały ziemne mające ponad 1000 m sześciennych objętości, ponad 100 m długości i do 3 m wysokości. Przeważnie zmarły (w grobach tych chowani byli wyłącznie mężczyźni) - osoba wysoko postawiona w hierarchii plemiennej - był pochowany w pozycji wyprostowanej w czole grobowca. Czasami grzebano w ten sposób równocześnie 2-3 osoby. Wyposażenie zmarłego w drogę pośmiertną było skromne. Do naszych czasów  dochowały się naczynia i łyżki gliniane, zabytki z krzemienia, w tym groty do strzał, siekiery oraz topory bojowe. Do dzisiaj w rezerwacie archeologicznym w Wietrzychowicach znajduje się pięć grobowców.  Nasypy najwyższe są z czoła grobowców, tj. od południa, a po pewnym czasie wyraźnie obniżają się  i zwężają w te charakterystyczne "ogony".

[DEUTCH]

Im Dorf Wietrzychowice, in der Nähe von Izbica Kujawska, befindet sich ein archäologisches Reservat: ein Skelett-Friedhof. Es wurde von Hirten- und Bauernstämmen errichtet, die in ländlichen Gebieten vor fünfeinhalbtausend Jahren lebten. In Rücksicht auf die Größe der Gräber werden sie als "polnische Pyramiden" bezeichnet. Die Menschen der Trichterbecherkultur bauten ihre Grabmäler aus gigantischen Felsblöcken. Hünenbetten traten vor allen in Kujawien (auch in Pommern) vor. Die Felsblöcke bildeten eine Art Mauer, die die Gräber vor der Verschlammung schützten und zugleich das zur Ehren der Toten und dem kulturellen Handlungen geweihte Gebiet einschränkten. Über den Gräbern wurden riesige Erdwälle mit über 1000 Kubikmetern Umfang einer Länge von über 100 m und einer Höhe von 3 m aufgeschüttet. Meistens wurden die Toten ( in den Gräbern wurden nur Männer bestattet)- eine in der Rangordnung des Stammes hochgestellte Person - aufrecht im Vorderteil des Garbes bestattet. Manchmal wurden auf diese Weise 2-3 Personen gleichzeitig begraben. Die Ausstattung der Verstorbenen für ihren weiteren Weg nach dem Tod war eher bescheiden. Bis heute bewahrten sich Tongefäße und Tonlöffel, Sachen aus Feuerstein, mit dabei Pfeilspitzen, Äxte und Beile. Heute gibt es in dem archäologischem Reservat Wietrzychowice fünf Grabmäler. Die höchsten Aufschüttungen gibt es im vorderen Teil der Gräber, das heißt von Süden, die nach und nach deutlich sinken und sich zu den charakteristischen „Schwänzen“ verengen.

[UNESCO] ŚREDNIOWIECZNY ZESPÓŁ MIEJSKI TORUNIA / MEDIEVAL TOWN OF TORUŃ

Zdjecie z nid.pl

W jego obrębie znajdują się Ratusz Staromiejski, Dwór Artusa, pomnik Mikołaja Kopernika z 1853 r, Dom pod Gwiazdą, Fontanna Flisaka, Łuk Cezara, Krzywa Wieża, Dom Mikołaja Kopernika, Katedra śś. Janów, a także kościół św. Jakuba, były Kościół Trójcy Świętej w Toruniu, ruiny kościoła św. Mikołaja i zamku krzyżackiego.

Toruń to miasto o XIII wiecznym rodowodzie, które mimo zmiennej koniunkturze dziejowej, szczęśliwie uniknęło poważniejszych zniszczeń. Zachowana osnowa lokacyjna Starego i Nowego Miasta, wspaniałe budowle sakralne z wyposażeniem wnętrz o wysokiej klasie artystycznej, kilkaset reprezentujących różne formy stylowe kamienic mieszczańskich ze stropami, stolarką i polichromiami, sprawiają, że Toruń jest dziś, w swej urbanistycznej strukturze, najbardziej "średniowiecznym" z dużych miast polskich.

W 1233 roku Wielki Mistrz zakonu krzyżackiego wydał przywilej lokacyjny dla miasta Torunia. Wyznaczony w nim obszar, wobec szybkiego napływu osadników, wkrótce okazał się niewystarczający. Już w 1264 roku lokowano w pobliżu "nowe" miasto. Odtąd, przez dwa stulecia, funkcjonowały obok siebie dwa niezależne organizmy miejskie, z własnymi władzami, osobnymi rynkami i kościołami farnymi. Stare Miasto było ośrodkiem handlowym, Nowe Miasto- rzemieślniczym.

Toruń był członkiem Hanzy (zawijały tu statki morskie), miał prawo bicia własnej monety, należał do najbogatszych miast polskich. Był jedną z ważniejszych twierdz Rzeczypospolitej, ośrodkiem kulturalnym i artystycznym. Odgrywał też znaczną rolę w ruchach religijnych czasu reformacji.

Świadectwem zamożności miasta są, zachowane do dziś, powstałe z mieszczańskich fundacji średniowieczne kościoły, kamienice mieszczańskie, spichrze, a przede wszystkim ratusz staromiejski z XIV wieku. Budowla ta, pełniąca funkcje magistrackie, są dowe i handlowe, należy do najokazalszych gmachów miejskich Europy. Od momentu wzniesienia ratusz uznawany był za symbol niezależności i rangi miasta, co spowodowało, że w trakcie kolejnych przebudów świadomie zachowywano jego gotyckie formy architektoniczne.

[ENGLISH]

Torun owes its origins to the Teutonic Order, which built a castle there in the mid-13th century as a base for the conquest and evangelization of Prussia. It soon developed a commercial role as part of the Hanseatic League. In the Old and New Town, the many imposing public and private buildings from the 14th and 15th centuries (among them the house of Copernicus) are striking evidence of Torun's imthe harbourance.

Toruń in northern Poland is a remarkably well preserved example of a medieval European trading and administrative centre, located on the Vistula River. Toruń was founded in the period when Christianity was being spread through Eastern Europe by the military monks of the Teutonic Order, and when rapid growth in trade between the countries of the Baltic Sea and Eastern Europe was being spurred by the Hanseatic League. Toruń became a leading member of the Hanseatic League in the territories ruled by the Teutonic Order.

The Medieval Town of Toruń is comprised of three elements: the ruins of the Teutonic Castle, the Old Town, and the New Town. The combination of the castle with the two towns, surrounded by a circuit of defensive walls, represents a rare form of medieval settlement agglomeration. The majority of the castle – which was built in a horseshoe-shaped plan in the mid-13th century as a base for the conquest and evangelization of Prussia – was destroyed during an uprising in 1454, when the local townspeople revolted against the Teutonic Order. The ruins and the archaeological remains have been excavated and safeguarded. The Old Town was granted an urban charter in 1233, which swiftly led to its expansion as a major commercial trading centre. The adjacent New Town developed from 1264, mainly as a centre for crafts and handiwork. Both urban areas bear witness to the interchange and creative adaptation of artistic experience that took place among the Hanseatic towns.

An exceptionally complete picture of the medieval way of life is illustrated in the original street patterns and early buildings of Toruń. Both the Old Town and the New Town have Gothic parish churches and numerous fine medieval brick townhouses, many of which have retained their original Gothic façades, partition walls, stucco-decorated ceilings, vaulted cellars, and painted decoration. Many townhouses in Toruń were used for both residential and commercial purposes. A fine example is the house in which Nicolaus Copernicus was reputedly born in 1473; it has been preserved as a museum devoted to the famous astronomer’s life and achievements. The townhouses often included storage facilities and remarkable brick granaries, some of which were up to five storeys high. Because so many houses have survived from this period, the medieval plots are for the most part still preserved, delineated by their original brick boundary walls.

Szlak Uroczysk Brdy

"Wędrówką jedną życie jest człowieka..."

 Stare Dobre Małżeństwo

Być może, że Górą biegł jakiś szlak...
...być może, że dało się go przejść suchą nogą....
...być może...

My jednak poszłyśmy zgodnie z mapą, kompasem i logiką (naszą, kobiecą) i okazało się, że robota kocha głupiego. Zamiast żwirową, wygodną drogą, szłyśmy po korzeniach, błocie i trawach.
Ale choć nieco nadłożyłyśmy drogi, choć błoto nadal chlupocze w butach, opłacało się bardzo.

Gdzieniegdzie zwalony stuletni Dąb straszy wyrwanymi z ziemi korzeniami.

Mysz kopytna

Właściwie jechałyśmy odwiedzić Kasię, Moją koleżankę ze studiów. Pracowała przez wakacje w Jastarni, na lotnisku. Ale przecież nie mogłyśmy tylko przejechać obok ogromnej połaci lasów. Wysokie na 20 metrów sosny przeglądały się władczo w krystalicznie czystej toni Zalewu Koronowskiego, a wyżej na północy, nad cudownie czystą Brdą. 

Nie mogłyśmy przejechać obojętnie...