https://www.geocaching.com/geocache/GC7AMCG_ogiery-w-srodku-miasta
Kętrzyńskie Stado Ogierów, w skład którego wchodzi kompleks budynków stadniny koni zostało zbudowane w roku 1877. Jest jedną z najdłuższych stajni w Europie, mierzy 200 m długości.
Kętrzyńskie Stado Ogierów, w skład którego wchodzi kompleks budynków stadniny koni zostało zbudowane w roku 1877. Jest jedną z najdłuższych stajni w Europie, mierzy 200 m długości.
Stado Ogierów w Kętrzynie obsługiwało południowo-wschodnie powiaty Prus Wschodnich. Było obok Geogenburga, Braniewa i Kwidzyna jednym z czterech stad ogierów w Prusach Wschodnich. Posiadało stajnie w sumie na dwieście sztuk koni i mniej więcej taki stan ogierów był utrzymywany.
W okresie międzywojennym ogiery ras szlachetnych stanowiły około 75% stada , były to głównie konie trakeńskie i wschodniopruskie, znajdowało się również kilka osobników pełnej krwi angielskiej i arabskiej. Pozostałe 25% stada stanowiły ogiery zimnokrwistych ras.
Pod koniec II Wojny Światowej Stado Ogierów zostało ewakuowane. Po wojnie do Kętrzyna nie powrócił ani jeden ogier. Polskie Stado Ogierów w Kętrzynie zostało utworzone w 1947 roku. Zostały w nim postawione ogiery pochodzące z rewindykacji z Niemiec oraz z mazurskich stad i stadnin w tym również ogiery ras fiording i dole. Polskie Stado Ogierów w Kętrzynie obsługiwało region północno wschodniej Polski, które zostały powiększone po likwidacji Stada Ogierów w Janowie Podlaskim. W powojennym okresie funkcjonowanie Stada Ogierów skupiała się w zasięgu działania Białostockiego Związku Hodowców Koni zawierającego się w województwach : białostockim, łomżyńskim, i suwalskim gdzie hoduje się konie zimnokrwiste.
Obecnie znajdują się konie rasy zimnokrwistej oraz konie ras szlachetnych.
https://opencaching.pl/viewcache.php?cacheid=49466
Zamek krzyżacki w Kętrzynie – budowla gotycka pochodząca z drugiej połowy XIV.
Na Warmii i Mazurach zachowało się tylko kilka wiatraków.
W najlepszym stanie jest ten z XIX wieku, stojący w Starej Różance koło Kętrzyna. Wiatrak (typ holenderski, tzw. holender) można zobaczyć, jadąc z Kętrzyna do Barcian. Stoi po lewej stronie, przy skrzyżowaniu z drogą na Różankę Nową. Wiatrak przez lata pełnił rolę zajazdu. Jego właścicielem był kętrzyński "Agrokomples", ogromne państwowe gospodarstwo rolne. Po Agrokompleksie nie ma już nawet śladu. A wiatrak ocalał. Jest teraz w prywatnych rękach.
Jezioro Kętrzyńskie
(potocznie: Jezioro Miejskie, Jezioro Górne, Jeziorko; niem. Oberteich)–jezioro w województwie warmińsko-mazurskim, w Kętrzynie, o powierzchni 8,2 ha (0,5 km dł. x 0,3 km szer.), w dorzeczu rzeki Guber.
Do jeziora wpływają wody z Rozlewiska Wopławki, a odpływają ciekiem do Gubra. W średniowieczu ciek ten płynął naturalną fosą po wschodniej stronie starego miasta i zamku krzyżackiego. W XIX w. ciek został obmurowany i zamieniony w podziemny kanał. Istnieją przesłanki, aby przypuszczać, że z ówczesnego podziemnego kanału istniało przejście do kętrzyńskich podziemi. W czasie prac konserwacyjnych prowadzonych na początku drugiej połowy XX w., w kanale znaleziono szkielety w mundurach SS. W jednym z opublikowanych opisów technicznych kanału zauważono, że "Cegły stropowe wiszą, jakby chciały zaraz opaść". W 1993 kanał uległ częściowemu zawaleniu, przez co miastu groziła powódź. Wybudowanie tamy ziemnej na cieku doprowadzającym wodę z Rozlewiska Wopławki zmniejszyło napływ wody wpływającej do jeziora i zneutralizowało zagrożenie powodzią. W 2005 podziemny kanał wodny w znacznej części zastąpiły rury o odpowiednich przekrojach.
https://www.geocaching.com/geocache/GC7V4HR
Kościół św. Jerzego budowany na miejscu dawnej strażnicy od 1359, rozbudowywany do pierwszych lat XVI wieku.
Najlepiej zachowany kościół obronny w regionie. Początkowo był to obiekt halowy, jednonawowy, zlokalizowany w południowo-zachodnim narożu miasta. W koronie murów wybudowano ganki obronne i wieżę zwieńczoną blankowaniem. Na początku XV wieku wzniesiono drugą wieżę (dzwonniczą), a pod koniec stulecia obiekt przebudowano na trójnawową pseudobazylikę (dobudowano nawę boczną północną, nawa środkowa i południowa mieści się w obrysie kościoła halowego). Po pożarze w 1500 r., podczas odbudowy powstało istniejące i charakterystyczne odchylenie osi kościoła (prezbiterium) nie leży dokładnie na osi nawy środkowej, ze środka nawy głównej są widoczne tylko dwa okna: prawe i środkowe, trzecie jest niewidoczne). W kościele zasługują na uwagę: sklepienia kryształowe z 1515 r. (wykonał je mistrz Matz z Gdańska), XVI-wieczna ambona, organy z 1721 r. (Josue Mosengel twórca organów w Świętej Lipce) były przebudowywane – obecne z 1975 r. mają 43 głosy, płyta nagrobna (epitafium) Krzysztofa Schenka von Tautenburg z 1597 r. oraz karcer (wejście z kościoła) znajdujący się pod wieżą wysoką.
Do II wojny światowej nazywany "kościołem niemieckim" (w odróżnieniu od stojącego obok "kościoła polskiego"). Po wysiedleniu Niemców w 1945 r., kościół był używany przez kętrzyńską parafię ewangelicką. Już rok później - w 1946 - budynek został zarekwirowany przez władze komunistyczne i natychmiast przekazany Kościołowi rzymskokatolickiemu.
Jako świątynia rzymskokatolicka, kościół św. Jerzego ma tytuł bazyliki mniejszej oraz pełni także funkcję kolegiaty. W kościele dawna kaplica św. Jakuba po reformacji pełniła funkcję baptysterium, które po 1946 roku ukształtowano architektonicznie na wzór Ostrej Bramy w Wilnie. Z tego miejsca zawsze na początku lipca odbywają się piesze pielgrzymki do Wilna.
Z lochami kościoła w Kętrzynie związana jest legenda o skazańcu, któremu objawiła się Matka Boska, nakazując mu wyrzeźbić swą podobiznę. Gdy rano krzyżaccy strażnicy zajrzeli do celi więziennej i zobaczyli tam wyrzeźbioną figurkę, bardzo się zdumieli. Uznali to za cud i wypuścili więźnia, ten zaś udał się w kierunku Reszla. Po drodze zawiesił figurkę na jednym z mijanych drzew lipowych. Drzewo to dało początek sanktuarium zwanego Świętą Lipką.
Więcej na:
