Łęczyca w pigułce

Z notatnika keszera:

Przez Łęczycę przejeżdżaliśmy czystym przypadkiem. Nie mogłam sobie jednak odmówić krótkiego postoju, głównie ze względu na Borutę. No i przede wszystkim, świetnie zarządzane, muzeum w Łęczycy. - brakowało mi dosłownie jednego, poglądowego  zdjęcia  "w poziomie". Zdjęcie w poziomie nie wyszło, bo "nie miałam odejścia" :) Byliśmy tam praktycznie w środku nocy, więc z muzeum też wyszły nici z pętelką. Udało się za to podejść do kilku keszy, w towarzystwie cudownie czarnego, diabelskiego, kota. Zapewne miała na imię Borutka, bo była to samiczka.

Zamek Królewski w Łęczycy 

budowla obronna wzniesiona przez króla Kazimierza Wielkiego. Nie jest znana dokładna data rozpoczęcia budowy zamku i jej zakończenia. Początek prac budowlanych mógł mieć miejsce już niedługo po roku 1345, kiedy to ziemia łęczycka należała jeszcze do księcia Władysława Garbatego, jednak nie była już jego główną siedzibą. Król Kazimierz Wielki, naturalnie w porozumieniu z księciem, mógł już wówczas przystąpić do realizacji założenia obronnego

"KAŻDY MA SWEGO DIABŁA"

Autorka: Anna Dłużewska- Sobczak

Ze strony: http://www.muzeumleczyca.pl/

"Każdy ma swego diabła"- mówi polskie przysłowie. Łęczycanie mają Borutę, który z naszym grodem związany jest na stałe od bardzo dawna. Na swoją siedzibę obrał bies zamek królewski, który od sześciu prawie wieków, potężną sylwetką, góruje nad miastem, a z powodu czerwonych ceglanych murów, widoczny jest z daleka.

Boruta wywodzi się z dawnych, przedchrześcijańskich demonów leśnych, a imię swe bierze od boru. W późniejszym czasie zostanie wprowadzony do literatury i zyska ogromną popularność. Dziś jest najbardziej znanym diabłem polskim, ale imię jego kojarzone bywa zawsze z Łęczycą. Miasto, od dawien dawna położone wśród podmokłych łąk i niedostępnych bagien, często osnuwały mgły i opary. Wśród nich Łęczycanie widywali różnego rodzaju nieziemskie istoty jak strzygi, zmory, południce i widma. Postacią pojawiającą się jednak najczęściej był diabeł Boruta.